Көп адам 2000 жылдан кейін уақыт өзгергендей, ал 2020 жылдан бері тіпті зулап бара жатқандай сезінеді. Бірақ шын мәнінде өзгерген — уақыт емес, біздің миымыз.
Уақытты біз сағатпен емес, естеліктермен өлшейміз. Жаңа әсер, тірі қарым-қатынас, эмоция көп болса -күндер ұзақ, өмір мазмұнды сезіледі.
Ал бірсарынды күндер, экранға телмірген өмір, шексіз ақпарат ағыны — күндерді бір-бірінен ажыратпай, жылдарды көзді ашып-жұмғанша өткізіп жібереді.
2020 жылдан кейінгі стресс, карантин, ішкі шаршау мен эмоциялық мүжілу жадыны әлсіретіп, уақытты «жоғалып кеткендей» сезіндіреді.
Демек, уақыт өзгерген жоқ. Өзгерген — оны сезіну қабілетіміз.
Уақытты қайта «ұзартқың» келсе:
— жаңа тәжірибе жина
— тірі қарым-қатынас құр
— зейініңді осы сәтке шоғырландыр
— дәл қазір өмір сүр
Өмір автомат режимде емес, саналы түрде өткенде ғана мәнді.
Амантай ТОЙШЫБАЙҰЛЫ
